ThomasG έγραψε:Καλησπέρα σας, μια μαθήτρια μου παρέθεσε την παρακάτω απόδειξη για την εξίσωση ευθείας:

.
"Γνωρίζουμε ότι η εξίσωση της ευθείας είναι της μορφής

. Έστω σημείο

από το οποίο διέρχεται η ευθεία

άρα

και έστω τυχαίο σημείο

από το οποίο διέρχεται η ευθεία

. Αφαιρώντας τις

,

κατά μέλη προκύπτει η ζητούμενη σχέση.

.''
Εγώ την δεν πήρα ως σωστή διότι η εξίσωση της ευθείας

έπεται της

ενώ ο καθηγητής της την έλαβε ως σωστή. Ποιά είναι η άποψη σας;
Σας ευχαριστω.
Λυπάμαι που είχα χάσει αυτή τη συζήτηση. Είναι όντως από τα ωραία της δουλειάς μας !
- Την απόδειξη αυτή την έχω συναντήσει παλιότερα και σε ξένα βιβλία-άντε να θυμηθώ τώρα που !
- Η απόδειξη της μαθήτριας είναι τέλεια ! Πιο ωραία δεν θα μπορούσε να είναι. Δεν είναι ίδια βέβαια με αυτή του σχολικού βιβλίο στο συγκεκριμένο μάθημα, αλλά τι με αυτό ;Εχει πει ποτέ κανένας στη μαθήτρια ή σε κάποιον άλλο ότι στη Β ΄Λυκείου και στο μάθημα της κατεύθυνσης γίνεται
αξιωματική θεμελίωση της αναλυτικής γεωμετρίας και πως μέχρι να συναντήσουμε μια έννοια προσποιούμαστε ότι δεν γνωρίζουμε τίποτα άλλο για αυτήν ; Μήπως δόθηκε εκ νέου ο ορισμός της ευθείας ή της παραλληλίας ευθειών ή της γωνίας κλπ ;
Σε όλα τα σχολικά αλλά και τα πανεπιστημικά βιβλία (κυρίως των πολυτεχνείων) η αναλυτική γεωμετρία διδάσκεται με αυτό τον ανάμεικτο τρόπο: Όλα θεωρούνται γνωστά(πάρτε όποιο θεώρημα της ευκλείδειας γεωμετρίας θέλετε και χρησιμοποιείστε το) και όπου εξυπηρετετεί ή όπου είναι ανάγκη πάμε ένα βήμα μπροστά βρίσκοντας τις εξισώσεις γραμμών του επιπέδου. Αυτός είναι άλλωστε και ο εισαγωγικός σκοπός του μαθήματος.
Στο δικό μας βιβλίο γίνεται μια σύνδεση με το διανυσματικό λογισμό και η εξίσωση ευθείας γίνεται για διδακτικούς λόγους μέσω του συντελεστή διεύθυνσης διανύσματος. Η ευθεία είναι όμως ήδη γνωστή ως εξίσωση από την γ΄ακόμα Γυμνασίου.Τι κι αν δεν έχει γίνει μέχρι τώρα αυστηρή απόδειξη της εξίσωσή της ;
Σε ένα μάθημα λοιπόν που δεν έχει τη δομή της παραγωγικής και αξιωματικής θεμελίωσης όπως η Γεωμετρία, η χρήση τύπων και προτάσεων από μικρότερες τάξεις είναι και θεμιτή και απολύτως αποδεκτή. Στο συγκεκριμένο μάλιστα σημείο, η απόδειξη της μαθήτριας κρύβει περισσότερη ευφυία, από την διανυσματική απόδειξη.Είναι πέρα από κάθε φαντασία άστοχο να λέμε ότι θα τιμωρήσουμε τη μαθήτρια.
Για το ζήτημα με τους φαύλους κύκλους πρέπει επίσης να είμαστε προσεκτικοί. Όταν ο μαθητής μαθαίνει ένα θεώρημα, δικαιούται να το χρησιμοποιήσει παντού.Θα είχε ενδιαφέρον μόνο αν το σχολικό βιβλίο έλεγε ότι κατά την εφαρμογή του κανόνα de L'Hospital πρέπει να προσέχουμε τυχόν φαύλους κύκλους, όπως πχ με το όριο

όταν το

τείνει στο μηδέν.
Και ερωτώ κάθε ακόμα λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο :
'' Μπορεί ένας μαθητής να ανακαλύψει ή να σκεφτεί ποτέ ότι στο παραπάνω όριο με τον κανόνα de L'Hospital γίνεται έμμεση χρήση του ζητούμενου ορίου, τη στιγμή μάλιστα που η απόδειξη της παραγώγου του

είναι έξω από την ύλη ; ''
Ας αναγραφεί στο σχολικό βιβλίο ότι γίνεται φαύλος κύκλος ή ας δοθεί ως οδηγία στα Λύκεια να το τονίσουν αυτό οι καθηγητές κι αν μετά ο μαθητής το χρησιμοποιήσει, ας μηδενιστεί.
Δε θέλω να επεκταθώ, διότι αν πχ στην ενότητα του εσωτερικού γινομένου θέσουμε το ερώτημα '' τι είναι καθαρά διανυσματική απόδειξη σε μια άσκηση '', θα δειτε ότι βρισκόμαστα σε έναν ατέλειωτο φαύλο κύκλο ανάμεσα στην ευκλείδεια γεωμετρία, την αναλυτική γεωμετρία , στα διανύσματα και στην άλγεβρα. Κι όλα αυτά βέβαια διότι η μεν αναλυτική γεωμετρία είναι ένα ευκλείδειο μοντέλο που αποδεικνύει τη συνέπεια στου Ευκλείδου γεωμετρικού μοντέλου, ο δε διανυσματικός λογισμός θεμελειώνεται -περιγραφικά συνήθως - πάνω στο ευκλείδειο μοντέλο( υπάρχουν όμως και αξιωματικές θεμελιώσεις) και απλά προσφέρει εναλλακτικούς και συχνά καταλληλότερους τρόπους προσέγγισης και μελέτης πολλών θεμάτων, στη φυσική κυρίως.
Αγαπητοί συνάδελφοι και φίλοι :
Διδάσκουμε σε σχολείο και όχι σε φοιτητές μαθηματικού τμήματος ! Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ !
Ας παραμείνουμε σωστά προσηλωμένοι στο βασικό μας σκοπό που είναι η σωστή μετάδοση της μαθηματικής γνώσης και κυρίως η καλλιέργεια της μαθηματικής αναζήτησης και της ορθολογικής σκέψης.
Η εμμονή σε περίεργες λεπτομέρειες και ανούσια πράγματα δεν ωφελεί πουθενά.Δεν είναι ποτέ δυνατόν να προσπαθήσουμε να πούμε στο μαθητή όλα όσα εμείς μαθαίνουμε με δέκα και είκοσι χρόνια ενασχόλησης με τα μαθηματικά και τη διδασκαλία τους .Ούτε χρειάζεται ! Η περιττή αυστηρότητα διώχνει το μαθητή από τη μάθηση και κυρίως από τη θετική σκέψη. Αν αρχίσουμε από το Δημοτικό ή το Γυμνάσιο να τον απογοητεύουμε εμμένοντας σε ξεπερασμένα ζητήματα,παγίδες και σκοπέλους , στο Λύκειο θα ψάχνουμε για μαθητές, όχι για να τους μάθουμε μαθηματικά, αλλά για να γεμίσουν τη μισή σχολική τάξη !
Ευτυχώς υπάρχουν και άλλες χώρες, πιο προηγμένες από εμάς , και βλέπουμε τι μαθηματικά διδάσκονται οι μαθητές και πώς. Όπως φαίνεται, τα καταφέρνουν μια χαρά. Φοβάμαι πως και μεις, αν δεν στοχεύουμε να γοητεύουμε τους μαθητές με τα τόσα ωραία πράγματα που προσφέρουν τα μαθηματικά και να τους μαγεύουμε με τα ίδια τα μαθηματικά και τις εφαρμογές τους,δε θα πάμε ποτέ μπροστά . Μια τέτοια προοπτική με τρομάζει και δεν θα την ευχόμουν στους νέους συναδέλφους που ξεκινάνε με μεράκι και πίστη το δύσκολο δρόμο του δασκάλου.
Κλείνοντας με το θέμα που αρχίσαμε : Ο καθηγητής της τάξης μπορεί να αξιολογήσει όπως εκείνος κρίνει μια άσκηση ή ένα διαγώνισμα, πόσο μάλλον όταν δεν εκλαμβάνει ως λάθος μια σωστή σκέψη.Εμείς οι τρίτοι, οι απέξω, μπορούμε να σχολιάζουμε και να εκφέρουμε άποψη, όμως δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα δρώμενα μεταξύ των καθηγητών και των μαθητών τους.
Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που είμαστε πολύ επιφυλλακτικοί όταν καλούμαστε να κρίνουμε αποφάσεις συναδέλφων που αφορούν μαθητές και την τάξη τους. Εκεί που μπορούμε να είμαστε πιο σίγουροι είναι μόνο σε περιπτώσεις που μια αποδεδεδειγμένα σωστή λύση ξέφυγε ως λάθος. Αλλά και το λάθος είναι ανθρώπινο, πόσο μάλλον όταν γίνεται στα μαθηματικά , όπου είναι μερικές φορές αναγκαίο και χρήσιμο, διότι μόνο έτσι γίνεται κανείς καλύτερος !
Κατανοώ και την άποψη του συναδέλφου Θωμά ,αλλά και όσων εξέφρασαν αντίθετη άποψη , είναι μια επιστημονική και σοβαρή θέση , αλλά νομίζω ότι αν τη λύση της μαθήτριας της προσδώσουμε τη δέουσα παιδαγωγική σημασία πρέπει ως δάσκαλοι να τη δεχθούμε ως σωστή , έστω και με μια δίκαιη επιφύλλαξη , την οποία πρέπει να τη εξηγήσουμε στο παιδί !
Με εκτίμηση προς όλες τις απόψεις και κυρίως στους άξιους συνομολητές που τοποθετήθηκαν !
Μπ.