- d16d2ee6-c7a2-48ba-ab16-9eff0970e815.jpg (312.5 KiB) Προβλήθηκε 110 φορές
"Υπήρξαν κάποιοι δάσκαλοι που δεν έμεναν απλώς στη μνήμη∙ ρίζωναν μέσα σου. Ο Αθανάσιος ΚΟΥΚΛΑΔΑΣ ήταν ένας από αυτούς. "
Ο Αθανάσιος ΚΟΥΚΛΑΔΑΣ του Σωκράτους κ της Γεωργίας γεννήθηκε το 1916 στην Πάτρα, όπου και δημιούργησε το πρώτο φροντιστήριο του.
Στην συνέχεια το 1959 μετακόμισε στην Αθήνα, έμενε δε στην οδό Μιχ. Βόδα. Συνεργάστηκε με τον ΜΑΝΩΛΚΙΔΗ από το 1959, υπήρξαν συνεργάτες, φίλοι και τον βοήθησε στις δύσκολες μέρες του 1967. Δίδαξε στα μεγάλα Φροντιστήρια της Κάνιγγος.
Μέχρι που δημιουργήθηκε με 10 συνεταίρους το ΑΤΤΙΚΟΝ, στην Ομόνοια.
Ένα φροντιστήριο το οποίο έφτασε να έχει, τα καλοκαίρια, μέχρι πέντε χιλιάδες μαθητές.
Ο Αθ. ΚΟΥΚΛΑΔΑΣ ήταν πολυγραφότατος, με σπουδαία σειρά βιβλίων σε κάθε τομέα των Μαθηματικών.
Το ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΩΝ μεταφέρει πληροφορίες από συνομιλία με τον γιό του κ. Σωκράτη Κουκλάδα:
- Πείτε μου μερικά για τον τρόπο συγγραφής των βιβλίων του.
Ο πατέρας μου δούλευε πολλές, πάρα πολλές ώρες, όπως όλοι οι Φροντιστές.
Από τις 8 το πρωί και μετα πάλι 4 μέχρι αργά το βράδυ.
¨Οταν άρχιζε να γράφει νέο βιβλίο, τότε δεν υπήρχε ύπνος πλέον.
Περισσότερο, όμως θα σας εντυπωσιάσει το εξής γεγονός:
Όταν πέθανε ο πατέρας μου, για δυο χρόνια συνέχισαν να έρχονται ξένα περιοδικά μαθηματικών στο σπίτι, στα οποία ήταν συνδρομητής.
Υπήρχαν τόσα πολλά βιβλία στο σπίτι, δικά του και ξένα, που δεν ήξερα, εγώ κι η οικογένεια τί θα κάνουμε.
Κυρίως για συναισθηματικούς λόγους.
Κάλεσα τον φίλο του πατέρα μου μαθηματικό Γιώργο ΤΣΑΜΗ για να με βοηθήσει να διαλέξω ποια βιβλία να δώσω και ποια να κρατήσουμε.
Με αποτέλεσμα, ο ΤΣΑΜΗΣ να με μαλώσει αντί να βοηθήσει!
Επιανε τα βιβλία ένα, ένα και φώναζε:
"Αυτό; Θα πετάξεις αυτό; και συνέχεια τα ίδια λόγια, όχι αυτό"
Εκανε στοίβες από βιβλία που ΔΕΝ πρέπει να φύγουν!
Τον πατέρα μου, τον απασχολούσε πολύ το γράψιμο και το φροντιστήριο. Ήταν η ζωή του.
Είχε πολλούς φίλους, μεταξύ αυτών και τον Καίσαρα Αλεξόπουλο, αλλά δεν περίσσευε πολυς χρόνος. Μόνο Κυριακές και στην αρχή του σχολικού έτους.
- Ας περάσουμε σε σένα, Σωκράτη, ως μαθητή του μαθηματικού Κουκλάδα.
Εμένα δεν μου έκανε μαθήματα, γιατί δεν είχε χρόνο στο σπίτι, αλλά με βοηθούσαν άλλοι καθηγητές του.
Όταν έφτασα στην Ε΄ Γυμνασίου το 1973, τότε «γράφτηκα» στο Αττικόν, ένα φροντιστήριο-φαινόμενο!
Έκανα μάθημα με τους Γεωργακάκη, Βικάτο, Ντάνη, Αναστόπουλο, Δελφίνο, Αλευρά, Καστόρα, Παπαδόπουλο...
Ο πατέρας μου με έγραψε σε τμήμα του Βαρβακείου. Τμήμα που δεν δεχόταν άλλους μαθητές.
Δεν ήμουν τόσο καλός όσο οι υπόλοιποι, αλλά η μεθοδικότητα των καθηγητών και το πλήθος των ασκήσεων με απογείωσαν. Έγινα τόσο καλός που τα μαθήματα του γυμνασίου μου φαίνονταν χαμηλού επιπέδου.
Εκείνα τα χρόνια η διαφορά γνώσεων μεταξύ Φροντιστηρίων και Γυμνασίου ήταν μεγάλη, όπως και οι απαιτήσεις των Εισαγωγικών. Η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο σήμαινε όχι μόνο επιτυχία αλλά και επαγγελματική αποκατάσταση, γι’ αυτό όλοι διαβάζαμε με στόχο την επιτυχία.
- Μέχρι πότε δίδασκε ο πατέρας σας;
Ο πατέρας μου από το 1977 μείωσε τις ώρες διδασκαλίας, καθώς είχε εξαντληθεί. Ήθελε να αφιερωθεί περισσότερο στη συγγραφή.
Το 1979, μια αιφνίδια αδιαθεσία κατά τη διάρκεια των διακοπών στο Καρπενήσι, στάθηκε η αιτία του θανάτου του.
Οι συνάδελφοί του, ο Γ. Τσάμης, και φίλοι στάθηκαν δίπλα στη μητέρα μου και στις τέσσερις αδελφές μου.
.
"Υπήρχαν κάποιοι δάσκαλοι που δεν έμεναν απλώς στη μνήμη∙ ρίζωναν μέσα σου.
Ο Αθανάσιος Κουκλάδας ήταν ένας από αυτούς.
Στο Αττικόν φροντιστήριο, τότε που η αγωνία για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο μας έσφιγγε το στομάχι, εκείνος έμπαινε στην τάξη και κάτι άλλαζε.
Δεν ήταν μόνο το μάθημα της Άλγεβρας
Ήταν ο τρόπος που το ξεδίπλωνε—με χιούμορ, με ζωντάνια, με μια απίστευτη καθαρότητα σκέψης που σε έκανε να ξεχνάς πόσο δύσκολα ήταν όλα αυτά που μάθαινες.
Μικρόσωμος στο ανάστημα, μα τεράστιος στην παρουσία. Στεκόταν μπροστά στον πίνακα και σε καθήλωνε.
Δεν σήκωνες απλώς το κεφάλι να δεις, τον παρακολουθούσες.
Ήταν από εκείνους τους σπάνιους δασκάλους που δεν άφηναν περιθώριο για προχειρότητα. Δεν δεχόταν το «δεν πρόλαβα» ή το «δεν το κατάλαβα».
Όχι από αυστηρότητα ψυχρή, αλλά από μια βαθιά πίστη ότι μπορούσες. Ότι έπρεπε να μπορείς. Και τελικά… μπορούσες.
Μας έμαθε να σκεφτόμαστε τα σύνολα σαν γλώσσα,
τις ακολουθίες σαν ιστορίες που εξελίσσονται,
τα πολυώνυμα σαν παιχνίδι στρατηγικής.
Εκεί ήταν το μεγάλο του ταλέντο—στα πολυώνυμα.
Τα έκανε να μοιάζουν απλά, σχεδόν φιλικά, λες και ήταν παλιοί γνώριμοι που απλώς περίμεναν να τους ανακαλύψεις.
Πέρασαν τα χρόνια. Οι αίθουσες άλλαξαν, οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Από μαθητής έγινα κι εγώ δάσκαλος. Και κάπου εκεί, μέσα στη δική μου τάξη, μια μέρα απρόσμενα, ξαναγύρισε. Ένας μαθητής μου έφερε κάτι βιβλία που είχε.
Στο εξώφυλλο:
«Αττικόν Φροντιστήριο – Γενικά Θέματα Άλγεβρας»Κουκλάδας – Γεωργιακάκης.
Ήταν ο εγγονός του.
Και τότε, για μια στιγμή, ο χρόνος δίπλωσε!
Ξαναείδα τον πίνακα, άκουσα τη φωνή του, ένιωσα εκείνη τη γνώριμη αυστηρότητα που έκρυβε φροντίδα. Θυμήθηκα το χαμόγελο πίσω από το χιούμορ, την απαίτηση που γινόταν στήριγμα.
Δεν ήταν απλώς ένας καθηγητής.
Ήταν από εκείνους που σου δείχνουν, χωρίς μεγάλα λόγια, τι σημαίνει να αγαπάς αυτό που διδάσκεις—και αυτούς που έχεις απέναντί σου. Και τελικά, αυτό μένει.
Όχι οι τύποι.
Αλλά οι άνθρωποι που σου τους έμαθαν!
Αιωνία του η μνήμη..."
Περισσότερα εδώ: https://www.facebook.com/istoriko.arxei ... 2SUdkzBoLl