silouan έγραψε:
4. Σε ένα πεπερασμένο σύνολο

με στοιχεία θετικούς ακέραιους, ονομάζουμε μία διαμέριση του

σε δύο μη κενά ξένα μεταξύ τους υποσύνολά του

καλή, αν το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο των στοιχείων του

ισούται με το μέγιστο κοινό διαιρέτη των στοιχείων του

. Να προσδιορίσετε την ελάχιστη τιμή του

για την οποία υπάρχει σύνολο με στοιχεία

θετικούς ακέραιους που έχει ακριβώς

καλές διαμερίσεις.
Έστω μια καλή διαμέριση και έστω ότι

. Αυτό σημαίνει ότι κάθε στοιχείο του

είναι πολλαπλάσιο του

και κάθε στοιχείο του

διαιρεί το

.
Σε κάθε καλή διαμέριση

αντιστοιχούμε τον αριθμό

.
Αν σε μια καλή διαμέριση

αντιστοιχίσουμε τον αριθμό

αυτό σημαίνει ότι κάθε στοιχείο του

είναι πολλαπλάσιο του

και κάθε στοιχείο του

διαιρεί το

. Τότε κάθε στοιχείο του

είναι είτε πολλαπλάσιο, είτε διαιρέτης του

. Επιπλέον αν μας δοθεί το

τότε γνωρίζουμε όλες τις καλές διαμερίσεις που δίνουν το

αφού το

πρέπει να περιέχει όλα τα πολλαπλάσια, το δε

πρέπει να περιέχει όλους τους διαιρέτες. Οπότε η διαμέριση καθορίζεται εκτός και αν

αφού τότε πιθανώς να έχουμε δύο επιλογές. Μια για

και μια για

.
Έστω

όλοι οι αριθμοί που αντιστοιχούν σε κάποια καλή διαμέριση. Ισχυρίζομαι ότι

. Πράγματι σε αντίθετη περίπτωση ας υποθέσουμε ότι

. Ας πάρουμε μια διαμέριση που μας δίνει το

. Κάθε αριθμός που βάζουμε στο

διαιρεί το

. Άρα όλοι οι αριθμοί του

είναι μικρότεροι ή ίσοι του

και άρα είναι μικρότεροι του

. Σίγουρα λοιπόν δεν είναι πολλαπλάσια του

και άρα από τα προηγούμενα πρέπει να διαιρούν και τον

. Τότε όμως έχουμε

, άτοπο.
Έστω τώρα

για

το πλήθος των στοιχείων του

που βρίσκονται στο διάστημα

. Έστω επίσης

το πλήθος των στοιχείων που είναι μικρότερα του

και

το πλήθος των στοιχείων που είναι μεγαλύτερα του

.
Για

έστω

αν

και

αν

.
Για

έστω

ο αριθμός των διαφορετικών διαμερίσεων που αντιστοιχούν στο

. (Έχουμε ήδη δει ότι

ή

.)
Αν

αναγκαστικά πρέπει

. Πρέπει επίσης ο μέγιστος κοινός διαιρέτης των αριθμών που είναι μεγαλύτεροι του

να ισούται με

. Πρέπει λοιπόν

. Ομοίως πρέπει

.
Αν

τότε έχουμε τα εξής:
Αν

πρέπει

και

.
Αν

πρέπει

ή

.
Από τα πιο πάνω λαμβάνω ότι

για κάθε

.
Για τις περιπτώσεις

και

θα χρησιμοποιήσω επίσης τα εξής: Αν

τότε

και ομοίως αν

τότε
Προσθέτοντας, και λαμβάνοντας υπόψη ότι

, καταλήγω στα εξής ανάλογα με τις τιμές των

:
Αν

τότε

[Είναι

αφού

με

για κάθε

.]
Αν

(ή

) τότε
Αν

τότε

[Σε αυτήν την περίπτωση είναι

και άρα

αφού

με

για κάθε

.]
Άρα το

έχει τουλάχιστον

στοιχεία.
Αυτό μπορεί να επιτευχθεί παίρνοντας όλους τους αριθμούς της μορφής

όπου

.
Έχουμε ακριβώς

αριθμούς. Ο αριθμός

αντιστοιχεί σε μία καλή διάταξη, ενώ οι αριθμοί

αντιστοιχούν σε δύο καλές διατάξεις ο κάθε ένας.
[Με τους πιο πάνω συμβολισμούς είναι

,

,

και

.