socrates έγραψε:
88.
Θεωρούμε την ακολουθίαόπου
Προσδιορίστε όλα τα ζεύγηγια τα οποία όλοι οι όροι της ακολουθίας
είναι ακέραιοι.
Λύση:
Παίρνουμε
όπου
περιττός που θα επιλεγεί αργότερα. Τότε:
.Έστω
η μέγιστη δύναμη ενός περιττού πρώτου που διαιρεί τους
και
η μέγιστη δύναμη του ίδιου πρώτου που διαιρεί το
, με
.Επιλέγουμε
, όπου
τυχαίος φυσικός και τότε από το λήμμα Lifting the exponent (δείτε εδώ γι αυτό: http://www.artofproblemsolving.com/Reso ... rs/LTE.pdf) έχουμε ότι η μέγιστη δύναμη του
που διαιρεί το
είναι
. Όμως αφού τα
είναι όλα φυσικοί, πρέπει 
όταν τα
είναι συγκεκριμένα και το
αρκετά μεγάλο ώστε
, πράγμα που προφανώς δεν γίνεται αφού το αριστερό μέλος της τελευταίας ανισότητας αυξάνεται εκθετικά ενώ το δεξί γραμμικά όταν
.Άρα πρέπει να ισχύει
για κάποιο
.Το δεξί μέλος δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά
η
, οπότε
η
. Το αριστερό μέλος εύκολα δεν μπορεί να είναι ίσο με
, ενώ είναι ίσο με
μόνο όταν
και
, που ισοδυναμεί με
.Συνεχίζοντας, για να ισχύει το ζητούμενο, πρέπει η ποσότητα
να είναι ακέραιος για κάθε
, που σημαίνει ότι πρέπει
όταν
είναι ο εκθέτης του 2 στο
, και
όταν
είναι ο εκθέτης οποιουδήποτε περιττού πρώτου στην παραγοντοποίηση του
.Άρα πρέπει
.Εύκολα βλέπουμε ότι το
μας κάνει, και άρα από τα παραπάνω είναι το μοναδικό ζεύγος θετικών ακέραιων που ικανοποιεί το ζητούμενο.Edit:
Διόρθωσα τη λύση σε ένα σημείο που έχανε, και αν και η παρακάτω λύση είναι 100 φορές καλύτερη, αφίνω και αυτή για λόγους πληρότητας και για να φανεί ακόμα μια εφαρμογή ενός χρήσημου λήμματος που πρέπει να γνωρίζουν όσοι έχουν στόχο την IMO.

όπου 
για τα οποία όλοι οι όροι της ακολουθίας
, τότε προφανώς
για αρκετά μεγάλο
, άρα
για αρκετά μεγάλο
που ικανοποιεί τη συνθήκη.
με
.
είναι ανά δύο πρώτοι μεταξύ τους για κάθε
. Αρκεί λοιπόν να δείξουμε τα εξής:
με
και
. Τότε
για κάθε
είναι ανά δύο πρώτοι μεταξύ τους για κάθε
ο ισχυρισμός είναι άμεσος. Έστω λοιπόν ότι
. Έχουμε

και
αφού το
είναι περιττός. Άρα η απόδειξη του (β) ολοκληρώθηκε.
και
. Εύκολα παίρνουμε
. Δηλαδή η
είναι σταθερή και ίση με μια σταθερά
. Από τις μικρές τιμές βρίσκουμε οτι 

για
.Άρα οι μοναδική λύση είναι
και 
, θα πρέπει λοιπόν
για κάποιο ακέραιο
.
έχουμε:
, άτοπο
ακολουθία που ορίζεται ως
.
με το
.

πραγματικοί αριθμοί τέτοιοι ώστε η εξίσωση
έχει πραγματικές ρίζες μεγαλύτερες του
έχει μία τουλάχιστον πραγματική ρίζα.
δε γράφεται ως γινόμενο μη σταθερών πολυωνύμων με ακέραιους συντελεστές.
τέτοιες ώστε
για κάθε 
και οι πραγματικοί αριθμοί
για τους οποίους
και


, για τους οποίους 
![\displaystyle{\frac{a+b+c}{2}-\frac{[a,b]+[b,c]+[c,a]}{a+b+c},} \displaystyle{\frac{a+b+c}{2}-\frac{[a,b]+[b,c]+[c,a]}{a+b+c},}](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/4208ba97e7a9f7b5c3d2a810c5a08f84.png)
το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο των
.
τέτοιες ώστε
για κάθε 
να τους διατάξετε. 


. Στην
για
έχουμε 
έχουμε
.Διακρίνουμε δύο περιπτώσεις:
. Τότε λόγω της (2) η
είναι bijection στο
.
έχουμε
και λόγω του bijection έχουμε
άρα 
πραγματικό.
Τότε στην (1) για
έχουμε
για κάθε
(3). Έστω ότι υπάρχει
:
.Προφανώς
διάφορο του μηδενός.Tότε θέτοντας
και
διατρέχει όλο το
άρα 


από όπου προφανώς προκύπτει
. (1)
Άρα
απ' όπου λόγω της (1) προκύπτει τελικά ότι
είναι θετικοί σχετικοί πρώτοι μεταξύ τους ακέραιοι να αποδειχθεί ότι ο μέγιστος κοινός διαιρέτης των αριθμών
είναι ή 
Τότε,
και
Άρα 
και 
και
Επειδή
προκύπτει
άρα 
η σχέση που δίνεται. Τότε
, απ`όπου η
και λόγω της (1) γίνεται
. Στη (2) για
έχουμε 

. Βάζοντας όπου 

.Έτσι η (1) δίνει
, που ικανοποιεί την P(m,n)
κτλ και τότε μένει να δείξουμε ότι αν
τότε



?
κτλ, η ανισότητα παραμένει η ίδια.