Παρατηρούμε ότι το άθροισμα

όλων των βαθμών οφείλει να είναι άρτιος: αυτό προκύπτει από την

και την συνεπαγόμενη διαιρετότητα του

δια του

. (Ο

οφείλει να είναι πολλαπλάσιο του

λόγω της

, οπότε θέτοντας

συμπεραίνουμε ότι ο

οφείλει να είναι ακέραιος, άρα

.)
Αν δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε το σύνολο των μαθητών σε δύο υποομάδες με

μαθητές η κάθε μία και ίσο άθροισμα βαθμών (άρα και μέσο όρο

η κάθε μία), τότε υπάρχει μία ελάχιστη δυνατή διαφορά

ανάμεσα σε δύο πλησιέστερες βαθμολογικά υποομάδες ... και, επειδή το άθροισμα όλων των βαθμών είναι άρτιος,

. Ας είναι λοιπόν

,

τα αθροίσματα βαθμών των δύο υποομάδων μαθητών, με

.
Αν υπάρχει 10 στην υποομάδα (με άθροισμα βαθμών)

, τότε δεν μπορεί να υπάρχει 9 στην υποομάδα (με άθροισμα βαθμών)

, καθώς σε μια τέτοια περίπτωση στέλνουμε το 10 της

στην

και το 9 της

στην

και μικραίνουμε κατά

την διαφορά ανάμεσα στις

και

, κάτι αδύνατον κάτω από τις ως τώρα παραδοχές μας. (Αν

τότε δημιουργούνται δύο υποομάδες με ίσες συνολικές βαθμολογίες, ενώ αν

τότε δημιουργούνται δύο υποομάδες με διαφορά συνολικών βαθμολογιών μικρότερη του

.) Αν λοιπόν υπάρχει 10 στην

τότε όλα τα 9 βρίσκονται επίσης στην

. Με ανάλογο συλλογισμό στην

βρίσκονται και όλα τα 8, αλλά και όλα τα 7, κοκ Έχουμε καταλήξει σε άτοπο υποθέτοντας ότι στην υποομάδα

υπάρχει μαθητής με βαθμό 10. Αναλόγως δεν μπορεί να υπάρχει μαθητής με βαθμό 9 στην

, διότι τότε η

οφείλει να περιέχει όλους τους βαθμούς από 8 και κάτω, κοκ
[Στον παραπάνω δια της εις άτοπον απαγωγής συλλογισμό χρησιμοποιήθηκε η υπόθεση ότι κάθε βαθμός εμφανίζεται μία τουλάχιστον φορά ... στην κατά

κάθοδο σε κάθε βήμα. Για ένα αντιπαράδειγμα ας θεωρήσουμε μία τάξη

μαθητών με βαθμούς 9, 9, 9, 9, 9, 9, 9, 5, 3, 3.]