Προσοχή εδώ. Η αξιολόγηση στην παραπομπή είναι με βάση το πλήθος των αναφορών μίας εργασίας από άλλους. Αυτή η ποσοτικοποίηση (νεόφερτη στους ακαδημαϊκούς κύκλους) οδηγεί συχνά σε εκτρώματα, και έχω δει πολλά τέτοια.
Η αξία μιας εργασίας δεν είναι το πλήθος των αναφορών αλλά πολύ ουσιαστικότερα στοιχεία που
δεν ποσοτικοποιούνται, όπως α) η πρωτοτυπία της εργασίας, β) το βάθος της, γ) οι εργασίες ή οι θεωρίες που εκτοπίζει, δ) η προσαρμοστικότητά της σε νέες καταστάσεις, και λοιπά.
Για να κάνω μία παραλληλία για να δούμε την λάθος βάση των συμπερασμάτων με μόνο κριτήριο το πλήθος των αναφορών, ας συγκρίνουμε τα
Principia του Νεύτωνα με ένα ρομάντζο μιας φυλλάδας των εκδόσεων Άρλεκιν. Το δεύτερο το έχουν αγοράσει πολλοί περισσότεροι αναγνώστες από ότι το πρώτο, πλην όμως η αξία του πρώτου είναι αδιαφιλονίκητα μεγαλύτερη.
Τέλος, είναι σαν να συγκρίνουμε μήλα με πορτοκάλια. Πολύ μικρότερο πλήθος αναφορών θα έχει μία βαριά εργασίας, ας πούμε, Ομολογιακής Τοπολογίας, από μία σχετικά απλή εργασία σε έναν κλάδο που ασχολούνται περισσότεροι. Πώς θα μετρήσουμε ποια εργασία είναι σημαντικότερη; Δεν γίνεται.