Όταν ο π συνθέτει Ποίηση ...

[DreamingMaths]

3, 1 4 1 5 9 Αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί,
2 6 5 3 5 8 τό κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω,
9 7 9 παρήγαγεν αριθμόν απέραντον,
3 2 3 8 4 6 2 6 και ον, φεύ, ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι.

Πρόκειται για μία ιστορική φράση, συνδεδεμένη με τον περιώνυμο αριθμό την οποία έχει συνθέσει ο Ν. Χατζηδάκης (1872 – 1942), καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι βασισμένη στη φράση "Αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί" η οποία αποδίδεται στον Πλάτωνα.
Με αυτή τη φράση μπορούμε να θυμόμαστε τα πρώτα 22 δεκαδικά ψηφία του, καθώς το πλήθος των γραμμάτων κάθε λέξης, δηλώνει το αντίστοιχο ψηφίο του κατά σειρά.
Αγαπάω πολύ τα Μαθηματικά καθώς και την Ποίηση! Προσπάθησα λοιπόν να κάνω και εγώ ένα αντίστοιχο εγχείρημα με διαδοχικά ποιήματα, βασισμένα στη γόησσα της ζωής, την αγάπη. Η αλήθεια είναι πως έχει μεγάλες δυσκολίες μία τέτοια εργασία καθώς η εύρεση μίας τρέχουσας κατάλληλης λέξης με ορισμένο πλήθος γραμμάτων κάθε φορά με έχει βάλει επανειλημμένως σε δύσκολη θέση ... όμως πάντα συνεχίζω!
Όσο για τον αριθμό 0, μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα να τον αντιστοιχίσω σε λέξεις που έχουν πλήθος γραμμάτων, μεγαλύτερο ή ίσο του 10. Τα δεκαδικά ψηφία του αριθμού που σας δίνω, έχουν παρθεί από εδώ.
Θέλω να σας παρουσιάσω το πρώτο τέτοιο ποίημα που κατόρθωσα να φτιάξω και θα ήθελα πολύ την προσωπική σας άποψη. Η αλήθεια είναι πως ήθελα να στοιχίσω τους στίχους του ποιήματος αλλά το πρόγραμμα-συντάκτης του mathematica.gr δεν επιτρέπει στο κείμενο περισσότερα του ενός διαστήματα ... οπότε θα αρκεστώ σε αυτή την παρουσίαση, θέλοντας και μη.
Με εκτίμηση σε όλα τα μέλη του mathematica.gr

Το π της αγάπης
Στον πρώτο κύκλο

Ο έρωτας μέθυσε τον Αύγουστο

3, 1 4 1 5 9 2 6 Εσύ, η μόνη, η βαθιά αγαπημένη με μεθείς!
5 3 5 8 9 Δίπλα μου είσαι χρυσακτή δαντελωτή,
7 9 3 2 3 8 4 6 γοργόνα καλλίπυγη στη γη που αλώβητες είδα αγάπες.
2 6 4 3 Σε αγαπάω πόθε μου,
3 8 3 2 7 9 5 τον καλπασμό σου ζω έχοντας ατέλειωτα εσένα.
0 2 8 8 Ηλιοβασίλεψε το ρουμπινί απόγευμα,
4 1 9 7 όταν ο ηλιάτορας χαιρετά,
1 6 9 3 9 9 3 ο έρωτας γεννιέται στο μελίρρυτο ροδοχείλι σου.
7 5 1 0 5 Ωκεάνια πνέει η γλυκοκυματούσα Αγάπη,
8 2 0 δίνοντας τα ερωτοδειλινά.
9 7 4 9 4 Πανσέληνο φεγγάρι γίνε, σελασφόρο τόξο
4 5 9 2 3 0 όπου άστρο μαγεύτηκε να στο ξεκαρφιτσώσω.
7 8 1 6 4 0 Αντίκρυ ταίριαξε η σελήνη στις θαλασσοπνοές.
6 2 8 6 2 0 Φίλησέ με ατέρμονη εαρινή γη, χρυσοηλιοφεγγαρένια.
8 9 9 8 6 2 8 Ονειρικέ παράδεισε, βαθύχειλο ανθόμελο κερνάς το σούρουπο.
0 3 4 8 2 5 3 Αγκαλιασμένοι, πώς είδα έκθαμβος τα μάτια σου!
4 2 1 1 7 0 Μπλε γη, ώ, ο ουρανός ιριδογάλαζος!
6 7 9 8 Έφεξαν λάμψεις, απρόσμενα ξημέρωσε,
2 1 4 8 0 μα η μέρα ανέτειλε γαλαζοβλέμματη.
8 6 5 1 3 Ακύμαντα πνέεις, είσαι η ζωή,
2 8 2 3 0 το διαμάντι με τοπ συναισθήματα.
6 6 4 7 0 Όνειρα ζήσαμε μαζί, κρυφούς παραδεισότοπους.

© DreamingMaths (Νίκος Πελεκανάκης)

[DreamingMaths]

Το π της αγάπης
Στο δεύτερο κύκλο

Η αγάπη πρόλαβε την πτώση

9 3 8 4 4 6 0 Στεκόσουν στο μπαλκόνι εκεί, όταν σίμωσα συγκλονισμένος.
9 5 5 Κρέμονται φόβοι, σκιές,
0 5 8 2 2 3 1 7 απορροφάσαι καθώς δείχνεις τη γη ενώ η κάθοδος…
φαντάζει σαν τη μόνη σου λύση…

2 5 3 5 9 4 0 Μη κλαις, ένα άστρο σελαγίζει πάνω, ουρανοηλιόφωτο.
8 1 2 8 4 8 Πολύπαθη η γη απέκτησε γύρω αδιέξοδα
1 1 1 7 4 5 0 ή κ’ η ανατολή έχει πυκνά συννεφιάσει;
2 8 4 1 0 2 7 0 Μη λυγίσεις ποτέ, η αυτοκτονία δε συναντά στιβομαχητές,
1 9 3 8 5 η απελπισία δεν αποτελεί έξοδο
2 1 1 0 5 5 5 μα κ’ η αποθάρρυνση είναι μαύρο χαρτί.
9 6 4 Μακρύτερα πέταξε, ζήσε,
4 6 2 2 9 4 θέλω έντονα να σε ενθαρρύνω πολύ!
8 9 5 4 Ζωγραφιά, βελούδινη αγάπη κυλά
9 3 0 3 υψώνοντας την αισιοδοξία μου.
8 1 9 6 4 4 2 8 Εκπέμπει η ευαίσθητη καρδιά έναν πόθο να βοηθήσει.

8 1 0 9 7 Χαμογέλα, η νυχτοπεταλούδα γοργοπετά λεύθερη,
5 6 6 ρουφά νέκταρ, χυμούς.
5 9 3 3 4 4 6 Είσαι πεταλούδα και εσύ, πάρα πολύ όμορφη!
1 2 8 4 7 Η γη απλόχερη πόσο φωνάζει:
5 6 4 8 2 3 3 “Κρατώ λίμνες, δάση, ποταμούς, ζω για σας.”
7 8 6 7 8 3 Κορίτσι, σβησμένο αστέρι, κοίταξε απέναντι σου,
1 6 5 2 7 η σελήνη πάντα θα γεμίζει.

1 2 0 1 9 0 9 Ώ, μη παραδίνεσαι! Η συνάντηση αποκαλύπτει αισθήματα.
1 4 5 6 4 8 5 Η αθώα, ζεστή καρδιά όταν αγαπήσει βαθιά…
6 6 9 2 3 Πάλεψε δυνατά, προχώρησε κι έλα,
4 6 0 3 4 ένας βράχος γιγαντώνει για σένα.
8 6 1 0 Χανόμουν άσκοπα ή εθελοτυφλούσα,
4 5 4 3 2 6 6 4 όμως σφύζω τώρα για να βρούμε όνειρα μαζί.

8 2 1 3 3 9 3 6 Απέναντι, να η ζωή, ένα φωτάστερο μάς φέγγει,
0 7 2 6 0 φωτοσυνθέτει ελπίδες σε ίριδες βαθυπράσινες.
2 4 9 1 4 1 2 Τι έχει περίτρανα η φύση, η γη;
7 3 7 2 4 5 8 7 Κοπέλες σαν μοντέλα μα σένα αγαπώ λούλουδο, αλήθεια!
0 0 6 Παραμέρισε διαλυτικούς πόνους,
6 0 6 σκέψου κατευθυντήριες λύσεις
3 1 5 5 8 8 και η αγάπη ξέρει, επιδένει τραύματα.
1 7 4 8 8 Η λύτρωση έχει άσβηστες μελωδίες…

1 5 2 0 Η αγάπη το κατορθώνει,
9 2 0 ανθρώπους με αδιεξόδους
9 6 2 8 διατρέχει παντού να γλιτώνει.
2 9 2 5 4 0 Τα λουλούδια θα βρουν ξανά μοσχοβόλια.
9 1 7 1 5 3 6 Μαργαρίτα η γυναίκα, η αγάπη στα αγόρια.

4 3 6 Μαζί πια έφυγαν,
7 8 9 2 5 9 δεμένοι διαβήκαν μονοπάτια με βατές ανηφοριές,
0 3 6 0 ερωτευθήκανε, δυο δέντρα αναγεννημένα.
0 1 1 3 3 0 Αγωνίστρια κ’ η ζωή στη χρονοδιαδρομή,
5 3 0 5 4 8 πίνει στο καρδιοχτύπι, τσέρι, φιλί ανθόμελο.
8 2 0 4 6 6 5 Παροδικά θα αντικρίζουν ορθά βράχια, πόνους, λύπες
2 1 3 8 4 μα η ζωή κερδίζει πάλι,
1 4 6 9 5 ο ένας, αέναος σύνδεσμος, αγάπη.
1 9 4 1 5 1 1 6 0 Η πεταλούδα ζέει, η πίστη κ’ η ελπίδα δυναμώσανε.
9 4 3 3 0 5 Περπατάνε μαζί στο φως προσφέροντας αυτές…

© DreamingMaths (Νίκος Πελεκανάκης)

Καλώς σας βρίσκω με το δεύτερο ποίημα των ψηφίων του π. Ένα ποίημα αφιερωμένο στην αγάπη για τη ζωή που μαχητές της απλώνουνε το χέρι για να στηρίξουνε ψυχές που βρίσκονται λίγο πιο πέρα και σκεφτονται να κάνουν το μοιραίο τους, τελευταίο και θανάσιμο στη ζωή τους βήμα...
Εύχομαι να σας αρέσει. Σήμερα έκανα κάποιες βελτιώσεις στο πρώτο ποίημα και δημιουργήθηκε το εξής πρόβλημα. Ενώ η προεπισκόπηση έδειχνε να είναι όλα εντάξει, όταν έκανα υποβολή της διόρθωσης, καταχωρήθηκε αυτό που βλέπετε. Δεν μπορώ να βρω τι φταίει. Παρακαλώ, όπως κάποιος επιμελητής επιληφθεί του προβλήματος ώστε να είναι και αυτό το ποίημα εντάξει. Σας ευχαριστώ.